Panie Jezu, zanurzam w Twojej Przenajdroższej Krwi cały ten rozpoczynający się dzień, który jest darem Twojej nieskończonej miłości. Zanurzam w Twojej Krwi siebie samego. Wszystkie osoby, które dziś spotkam, o których pomyślę czy w jakikolwiek sposób czegokolwiek o nich się dowiem. Zanurzam moich bliskich i osoby powierzające się mojej modlitwie. Zanurzam w Twojej Krwi, Panie, wszystkie sytuacje, które dziś zaistnieją, wszystkie sprawy, które będę załatwiać, rozmowy, które będę prowadzić, prace, które będę wykonywać i mój odpoczynek. Zapraszam Cię, Jezu, do tych sytuacji, spraw, rozmów, prac i odpoczynku. Proszę, aby Twoja Krew przenikała te osoby i sprawy, przynosząc według Twojej woli uwolnienie, oczyszczenie, uzdrowienie i uświęcenie. Niech dziś zajaśnieje chwała Twojej Krwi i objawi się jej moc. Przyjmuję wszystko, co mi dziś ześlesz, ku chwale Twojej Krwi, ku pożytkowi Kościoła św. i jako zadośćuczynienie za moje grzechy, składając to wszystko Bogu Ojcu przez wstawiennictwo Maryi. Oddaję siebie samego do pełnej dyspozycji Maryi, zawierzając Jej moją przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, bez warunków i bez zastrzeżeń. Amen.
Polska musi być eucharystyczna. Święty Andrzej Bobola otrzymał łaskę głębokiego zjednoczenia z Jezusem w Jego chwalebnych tajemnicach Ciała i Krwi. Żył ołtarzem i dla ołtarza. Jego adoracja Sakramentu Miłości była wypełniona głęboką czcią, pokorą, ofiarnością i poświęceniem do ostatniej kropli krwi. Całe jego kapłańskie życie musiało być głębią eucharystycznej więzi z Jezusem, ponieważ ostatecznie sam złożył się na ofiarę jak Chrystus w chwalebnym męczeństwie. Teraz, kiedy wraz z Bogiem administruje miłosierdziem, przychodzi nam przypomnieć, że naszą największą bronią i tarczą jest Eucharystia. Odnowa kultury sakramentalnej oraz budowanie jedności są palącą potrzebą szczególnie dla polskiego narodu, który dzięki temu może odzyskać duchową siłę. To przesłanie świętego męczennika jest zaproszeniem dla nas wszystkich do świętego życia. Na przestrzeni dziejów Bóg wybierał ludzi, którzy doznawszy w sposób szczególny głębi Jego miłości eucharystycznej, świadczyli o niej wobec …Więcej
Dzień Dziecka – święto wielkich skarbów. Kiedy patrzę na dzieci, zawsze przypomina mi się coś bardzo ważnego. Pan Bóg nie stworzył na świecie nikogo przypadkiem. Każde dziecko jest Jego ukochanym pomysłem. Każde ma swoje miejsce w sercu Boga. Dzień Dziecka kojarzy się z uśmiechem, lodami, prezentami i zabawą. I bardzo dobrze! Dzieci powinny się śmiać. Powinny biegać po trawie, marzyć, zadawać tysiące pytań i patrzeć na świat z zachwytem. Właśnie tak patrzą na świat dzieci – jak na piękny prezent. Jezus bardzo kochał dzieci. Nie odsyłał ich, nie mówił, że przeszkadzają. Przeciwnie. Brał je w ramiona i mówił dorosłym: „Popatrzcie na nie”. Bo dzieci potrafią ufać. Potrafią kochać całym sercem. Potrafią cieszyć się małymi rzeczami. Dlatego Dzień Dziecka jest także świętem dla dorosłych. Przypomina nam, że warto mieć serce dziecka. Nie dziecinne, ale dziecięce. Takie, które umie powiedzieć: „Dziękuję”, „Przepraszam”, „Pomóż mi” i „Kocham”. Dzisiaj warto podziękować Bogu za …Więcej
Patronem 'Dnia dziecka' jest półsierota święty Hannibal Maria di Francia, założyciel sierocińców p.w. świętego Antoniego Padewskiego, Zgromadzenia Rogacjonistów i Córek Bożej Gorliwości.
Kościół widzi w nabożeństwie do Serca Jezusowego znak miłości Boga ku ludziom. Chce także rozbudzić w sercach ludzkich wzajemną miłości ku Bogu, poprzez to nabożeństwo. Ma nas ono uwrażliwiać na grzech, mobilizować w imię miłości Chrystusa do walki z nim oraz do wynagradzania za tych, którzy najwięcej ranią Boże Serce. Bóg jest miłością. Z miłości Bożego Serca istnieje cały wszechświat i rodzaj ludzki. Uosobieniem tej największej Bożej miłości jest Serce Jezusowe. Czerwiec jest miesiącem kiedy w Kościele codziennie odprawiane są nabożeństwa, a do nas dolatuje śpiew Litanii do Serca Jezusowego. A tak w ogóle, to wtedy dużo mówi się o Tym Sercu. Czasem też słyszymy, zwłaszcza jak starsze osoby mówią: ”idę na czerwcowe”. Nabożeństwo ku czci Serca Jezusowego, popularnie zwane „czerwcowym” składa się z adoracji Najświętszego Sakramentu, oraz śpiewu lub recytacji Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Czerwiec jest miesiącem szczególnego kultu Serca Bożego. Prawdopodobnie …Więcej
facebook.com/reel/1587648096324097 Francja, która przetrwała dwie wojny światowe, dziś bezradnie kapituluje przed migrantami, co dobitnie pokazały drastyczne sceny i chaos po finale Ligi Mistrzów. Oto tragiczny bilans wpuszczenia Afryki do serca Europy. Niech to będzie ostateczne ostrzeżenie dla naszego kraju: wyciągnijmy wnioski z upadku Zachodu i za wszelką cenę brońmy naszych granic, by Polska nigdy nie poszła tą samą drogą!
Zakazać dzwonów! Oby nigdy do tego nie doszło… Dźwięk dzwonów kościelnych należy do tej części kultury chrześcijańskiej, która przypomina o tym, że czas i życie mają wymiar duchowy. Przyzwyczailiśmy się do ich głosu tak bardzo, że wielu ludzi myśli dziś, iż są jedynie „religijnym zegarem”. Ot, sygnał, że zaczyna się Msza Święta albo, że wybiła pełna godzina. Tymczasem przez wieki chrześcijanie patrzyli na dzwony zupełnie inaczej. Wiedzieli, że ich głos ma dużo głębsze znaczenie. Dlatego Kościół nigdy nie traktował dzwonu jak zwykłego przedmiotu. Dzwon otrzymywał imię. Był poświęcany wodą święconą, okadzany kadzidłem, a nawet namaszczany olejem świętym. Dawniej mówiono o tzw. „chrzcie dzwonu”. Dla współczesnego człowieka może to brzmieć dziwnie, ale dawni chrześcijanie rozumieli coś, co my zagubiliśmy: materia może służyć Bogu. Drewno krzyża, woda chrztu, olej bierzmowania, chleb Eucharystii, a nawet metal dzwonu mogą stać się narzędziem łaski i znakiem obecności Boga. …Więcej
''Człowiek współczesny chce świata sterylnego, wygodnego i całkowicie poddanego własnej kontroli. Tymczasem dzwony przypominają, że istnieje jeszcze Ktoś większy od nas. Ich głos przebija się przez zamknięte okna mieszkań, przez słuchawki, telewizory i smartfony. Mówi człowiekowi, że nie jest panem czasu, ani świata. Być może właśnie dlatego dla wielu stały się niewygodne i doprowadzają walczących do szaleństwa. Dawniej dzwony towarzyszyły całemu życiu. Dzwoniły przy narodzinach i pogrzebach. Wzywały na Eucharystię. Ogłaszały pożary, wojny i zwycięstwa. Biły na Anioł Pański o świcie, w południe i wieczorem. Ich głos mówił ludziom, że czas należy do Boga.''
Zielony Ład na plecach dzieci. Europa lubi dziś mówić o moralności. O ratowaniu planety. O „zielonej transformacji”, która ma uczynić świat lepszym, czystszym i bardziej humanitarnym. Politycy fotografują się przy elektrycznych samochodach, korporacje zmieniają logotypy na zielone, a celebryci pouczają zwykłych ludzi, że powinni ograniczyć emisję CO₂. Wszystko wygląda pięknie — dopóki nie spojrzymy pod ziemię w Kongu. Tam nie ma konferencji klimatycznych. Nie ma ekologicznych sloganów. Są za to dzieci schodzące do prymitywnych szybów po kobalt — metal niezbędny do produkcji baterii litowo-jonowych. To właśnie dzięki niemu europejski kierowca może z dumą powiedzieć, że jeździ „zeroemisyjnym” autem. Tyle, że ta rzekoma czystość ma kolor czerwonego pyłu i dziecięcej krwi. Kilkunastoletni chłopcy kopią gołymi rękami w niestabilnych tunelach. Dziewczynki taszczą worki cięższe, od nich samych. Bez masek, bez zabezpieczeń, bez szkoły. Za kilka dolarów dziennie. Część z nich ginie pod …Więcej
Piekielne lato w domu kultury. Człowiek czasem czyta pewne informacje i zastanawia się, czy ktoś przypadkiem nie pomylił adresów. Bo oto w Siemiatyczach, w miejskim ośrodku kultury, ma odbyć się koncert pod hasłem „Piekielne lato”. Wystąpi zespół Vader. Sam koncert pewnie nie wzbudziłby aż takiego zainteresowania, gdyby nie pewna uwaga zamieszczona przez organizatorów. Brzmi ona tak: Uwaga! Treści przekazywane przed i w trakcie koncertu zespołu mogą obrazić czyjeś uczucia religijne. Każda osoba kupująca bilet na to wydarzenie będzie tego świadoma i nie zamierza rościć pretensji o obrazę uczuć religijnych do zespołów oraz do organizatora koncertu. To bardzo ciekawe. Wyobraźmy sobie podobny komunikat przed innym wydarzeniem. „Podczas spotkania mogą zostać obrażeni mieszkańcy miasta”. Albo: „Podczas imprezy mogą zostać publicznie wyśmiane osoby niepełnosprawne” . Trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś uznał to za normalne. Tymczasem, gdy chodzi o chrześcijan i ich wiarę, nagle wszystko …Więcej